29.2 C
Corfu
Τρίτη, 4 Αυγούστου, 2020
More

    Τελευταίες Δημοσιεύσεις

    «Τότε, που η στιγμή παγώνει…» (η αυγουστιάτικη πανσέληνος, by Αλέξανδρος Μελίδης)

    Ο φακός του Αλέξανδρου Μελίδη αποτύπωσε την πιο μεγαλειώδη στιγμή του αυγουστιάτικου ουρανού... Τότε, που η στιγμή παγώνει. Ο...

    Η ατζέντα της Τρίτης (4/8): Στο προσκήνιο, ο Χορός…

    Καθημερινά, η ημερήσια ατζέντα των σημαντικότερων πολιτιστικών εκδηλώσεων, by Corfu Stories. Πού να πάτε, τι να δείτε... ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ...

    4/8/1865: Καθιερώνεται ως Εθνικός, ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν»

    Μια, σαν σήμερα, στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα σε 160 λέξεις. Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος ΚΑΘΙΕΡΩΝΕΤΑΙ, με...

    «Blade Runner» στον Κοντογιαλό, αυτήν την Τετάρτη

    Η ταινία – μύθος της cine επιστημονικής φαντασίας, με τη μουσική – σφραγίδα του Βαγγέλη Παπαθανασίου. ΟΙ ΑΝΑΒΟΛΕΣ πληθαίνουν,...

    «Ο Belafonte και το… ραντεβού δολοφονίας μου!»

    Ο μύθος της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας, Γιώργος Πετσίλας, παντρεμένος άλλοτε με τη Νάνα Μούσχουρη κι, εδώ και 20 χρόνια, κάτοικος Κορφών, αφηγείται αποκλειστικά τη συναρπαστική του ιστορία.

    ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟ

    Μέρος 3ο /Διαβάστε το 1ο μέρος ΕΔΩ και το 2ο, ΕΔΩ.

    ΤΟ 1960 η Νάνα εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ της Βαρκελώνης («Ξύπνα Αγάπη μου»). Εκεί, την άκουσε ο μεγάλος Quinsy Jones. Των… 28 Grammy! Και το ’62 μας κάλεσε Ν. Υόρκη. Για δίσκο («Α girl from Greece sings»).

    ΦΟΒΕΡΟ ταλέντο. Και μουσικός, αλλά κυρίως παραγωγός. Ο ίδιος δεν έγραφε πολύ. Βαριόταν (γελάει)! Πήγαινε στο Χάρλεμ, έβρισκε κάτι μέθυσους –μοναδικά, όμως, ταλέντα-, τους έλεγε «γράψε μια ενορχήστρωση γι’ αυτό», τους έδινε 50 δολάρια και… δυο μπίρες, διόρθωνε και… υπέγραφε!

    ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ κάναμε και με τον Βοbby Scott, αλλά και με τον θρυλικό Count Basie. Έναν τεράστιο jazz pianist και συνθέτη, που εκείνη την περίοδο δίδασκε σ’ ένα φημισμένο University of Music. Είχα πάει ως ακροατής και, με προτροπή του Quinsy, του έπαιξα μια διασκευή σε 19/8 του «Eις το βουνό ψηλά εκεί, είν’ εκκλησιά ερημική…» Μαγεύτηκε. «Πώς το ‘παιξες, πώς το μετράς;» Του εξήγησα. Πήρε επί τόπου 2-3 μουσικούς κι έκανε ένα jam session. Μαγεία…

    O θρυλικός Count Basie

    ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ωστόσο, το… μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο, υπήρξε ο Ηarry Belafonte. «O βασιλιάς του Καλύψο», με τη μεγάλη καριέρα και ως ηθοποιός. Ο Belafonte, σε κάθε τουρνέ του, έπαιρνε μαζί έναν νέο, άγνωστο καλλιτέχνη και τον παρουσίαζε. Περνώντας απ’ το Παρίσι, άκουσε τη Μούσχουρη (σ.σ. κατά τη Νάνα, την είδε το ‘63 στη Eurovision, όπου εκπροσώπησε Λουξεμβούργο). Και του ‘κανε εντύπωση.

    ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ, τότε, να κάνει μια τουρνέ στα κολλέγια των ΗΠΑ. Και της πρότεινε να πάει Αμερική, γι’ ακρόαση. Πήγαμε. Εγώ με την κιθάρα μου, η Νάνα με τη φωνούλα της. Το στούντιο του Belafonte ήταν στην 58η οδό, στη Ν. Υόρκη. Μας παρουσίασε στους μουσικούς και ζήτησε να παίξουμε κάτι. Παίξαμε το «Τώρα που πας στην ξενιτιά», του Χατζηδάκι. Τραγούδι σε 9/8, ρυθμό που δεν έπαιζαν εκεί, με μια ωραία εναλλαγή στη μέση. Αρχίζω την εισαγωγή, δική μου, και οκτώ μέτρα μετά, «stop».

    ΓΥΡΝΑΕΙ στον ντράμερ του: «Percy, τι ρυθμός είναι αυτός;» – αυτός κουνούσε το πόδι, προσπαθώντας να το βρει. Με ρωτάει, του εξηγώ πως είναι ένα συνηθισμένο μοτίβο στα μέρη μας και του δείχνω πώς μετριέται. Οι κιθαρίστες είχαν αρπάξει ήδη τα ακόρντα, ο μπασίστας το ρυθμό και γίνεται μια ακρόαση… του ονείρου! Ο Belafonte σηκώθηκε, μας αγκάλιασε, μας φίλησε.

    ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ δουλέψαμε μαζί. Παίξαμε σε 460 διαφορετικά κολλέγια – όλη η Αμερική, απ’ άκρο εις άκρον! Παράλληλα, με χρησιμοποίησε ως παραγωγό σ’ έναν δίσκο, που ήθελε (όπως κι έγινε) να βγάλει στα ελληνικά! Του άρεσε τόσο ο τρόπος που παίζαμε τα ελληνικά τραγούδια… Του τα δίδαξα ένα – ένα, την προφορά, τα πάντα. Και καθόταν κι άκουγε σαν μαθητούδι!

    ΗΤΑΝ το «Τhe Great Greek Album», με τραγούδια του Χατζηδάκι συν μια δική μου διασκευή, σ’ ένα τραγούδι που λάτρευε. «Φεγγάρι μου» λεγόταν, απ’ τα χωριά τα δικά μας. Άπατος πήγε ο δίσκος, δεν πούλησε ούτε 5.000 κομμάτια! Αλλά ήταν μια πτυχή των όσων έμαθα δίπλα του. Είδα πώς δούλευαν, το νοικοκυριό, την οργάνωση. Και κυρίως, έμαθα πώς να δουλεύεις με λίγους μουσικούς και να βγάζεις καταπληκτικό αποτέλεσμα – ο Belafonte δεν ήθελε μεγάλες ορχήστρες. Δυο κιθαριστές, έναν μπασίστα, έναν percussionist κι έξι κορίστες (χορωδούς), για να φαίνεται ο ίδιος, να μη «σκοτώνει» την ερμηνεία του η μουσική.

    ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΑ, τηλεφώνησα στους δικούς μου, τους «Αθηναίους»: «Παιδιά, εδώ ανοίγεται ένας καινούργιος κόσμος, ελάτε να συζητήσουμε». Δούλευαν τότε σ’ ένα night club στο Μόναχο («Baballoo»), παίζοντας πάντα μουσική για χορό. «Αφήστε αυτό το… ρεζιλίκι, να παίζεις ως τις 3 το πρωί. Πλέον, μόνο κοντσέρτα. Θα σας δείξω…». Έτσι γεννήθηκε το περίφημο «Nana Mouschouri and Τhe Athenians». Δύο διαφορετικά κομμάτια, σε συνεργασία. Αυτό κι αν ήταν πρωτοποριακό…

    ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ της συνεργασίας μας με τον Belafonte συνέβη κι ένα περιστατικό που παραμένει ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Είναι μια περίοδος, κατά την οποία λαμβάναμε πολλές απειλητικές –αλλά, προ παντός, υβριστικές- επιστολές από Αμερικανούς, αλλά δυστυχώς και από πολλούς Έλληνες, οι οποίοι θεωρούσαν ότι η συνεργασία με έναν «αράπη», όπως τον αποκαλούσαν, ήταν η πιο ταπεινωτική ύβρις για έναν υπερήφανο λαό και ότι έπρεπε να το πληρώσουμε ακριβά και παραδειγματικά.

    ΕΤΣΙ, σε ένα μας αεροπορικό ταξίδι, από Los Angeles για San Francisco, ύστερα από 15’ πτήσης, ο πιλότος κάνει την ακόλουθη αγγελία:

    «Κύριες και κύριοι, μόλις ειδοποιηθήκαμε από την υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας ότι έχουν τοποθετηθεί εκρηκτικά στο αεροπλάνο και πρέπει να προσγειωθούμε επειγόντως. Πρέπει να υπακούσουμε, διότι το 3% αυτών των απειλών έχει αποδειχθεί αληθές και δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε”.

    ΑΥΤΗ η παροιμιώδης ψυχραιμία του πιλότου, όταν μας ανήγγειλε την πιθανότητα να εκραγούμε στον αέρα, δεν ξεχνιέται…

    ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ τι έγινε στο αεροπλάνο… Πανικός! Οι συνοδοί να μας ετοιμάζουν για την περίπτωση έκρηξης, άλλοι να φωνάζουν, άλλοι να θέλουν να… πηδήσουν στο κενό, μια τρελή ατμόσφαιρα που δεν είχαμε ξαναζήσει. Η Νάνα κι εγώ είχαμε πιαστεί από το χέρι και στεκόμασταν «παγωμένοι».

    ΤΕΛΙΚΑ, η προσγείωση έγινε ομαλά χωρίς πρόβλημα, αλλά η εκκένωση του σκάφους πραγματοποιήθηκε από εξόδους κινδύνου, με την ψυχή στο στόμα. Και στη συνέχεια, το μαρτύριο της ανάκρισης. Ένας – ένας να εξιστορεί εμπειρίες, γεγονότα, εχθρούς, σχέσεις κι ένα σωρό λεπτομέρειες που κρατούσαν ώρες, μήπως και βρεθεί άκρη.

    ΕΓΩ κατέθεσα κάθε απειλητικό στοιχείο που διέθετα. Κι αυτό ελήφθη πολύ σοβαρά από τις υπηρεσίες του F.B.I., το οποίο έκανε την ανάκριση. Όλοι, με τα διακριτικά της υπηρεσίας στα μπουφάν τους. Σαν αστυνομική ταινία.

    «Έλαβα επιστολή από “θαυμαστή”, ο οποίος μου είχε καθορίσει την ημέρα και την ώρα που θα με σκότωνε!»

    ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ γεγονότα ζήσαμε κι αλλού. Στη Γαλλία. Αρκετές φορές είχε τύχει να πάρουμε απειλητικά απειλητικά από ανώνυμους, αλλά και επώνυμους πολίτες, που μας εξύβριζαν, διότι ως «ξένοι» ήμασταν, έγραφαν, ανεπιθύμητοι στη χώρα τους, ότι στερούσαμε το ψωμί από εγχώριους καλλιτέχνες και αλλά τέτοια.

    ΜΑΛΙΣΤΑ, μια φορά έλαβα επιστολή από «θαυμαστή» ο οποίος μου είχε καθορίσει την ημέρα και την ώρα που θα με σκότωνε! Ήταν η μέρα που είχαμε παράσταση στην πόλη Rennes, της Νορμανδίας. Έγραφε μάλιστα, και πολλές λεπτομέρειες από τις καθημερινές μας συνήθειες, που έδειχνε ότι μας παρακολουθούσε για καιρό.

    Άποψη της Rennes

    ΟΠΩΣ ήταν φυσικό, ειδοποίησα την αστυνομία, η οποία έθεσε στη διάθεση μου δυο ειδικευμένους αστυνομικούς από το τμήμα ανθρωποκτονιών, που με φύλαγαν για περισσότερο από δυο εβδομάδες, καθώς θεωρούσαν ότι ο καθορισμός της ημέρας και της ώρας «εκτέλεσης» ήταν παραπλανητικά.

    ΕΝΤΕΛΕΙ, την… επίμαχη ημέρα δεν παρατηρήθηκε τίποτα το σημαντικό, αλλά εκείνη η ιστορία μου κληροδότησε μια ανησυχία κάθε φορά που είχαμε παραστάσεις στη Γαλλία. Μα, για τούτο το κεφάλαιο, θα τα πούμε άλλη ώρα…

    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

    «Τότε, που η στιγμή παγώνει…» (η αυγουστιάτικη πανσέληνος, by Αλέξανδρος Μελίδης)

    Ο φακός του Αλέξανδρου Μελίδη αποτύπωσε την πιο μεγαλειώδη στιγμή του αυγουστιάτικου ουρανού... Τότε, που η στιγμή παγώνει. Ο...

    Η ατζέντα της Τρίτης (4/8): Στο προσκήνιο, ο Χορός…

    Καθημερινά, η ημερήσια ατζέντα των σημαντικότερων πολιτιστικών εκδηλώσεων, by Corfu Stories. Πού να πάτε, τι να δείτε... ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ...

    4/8/1865: Καθιερώνεται ως Εθνικός, ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν»

    Μια, σαν σήμερα, στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα σε 160 λέξεις. Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος ΚΑΘΙΕΡΩΝΕΤΑΙ, με...

    «Blade Runner» στον Κοντογιαλό, αυτήν την Τετάρτη

    Η ταινία – μύθος της cine επιστημονικής φαντασίας, με τη μουσική – σφραγίδα του Βαγγέλη Παπαθανασίου. ΟΙ ΑΝΑΒΟΛΕΣ πληθαίνουν,...

    Πάει και η Βαρκαρόλα της Παλαιοκαστρίτσας

    Θύμα (και αυτή) της αυστηροποίησης των μέτρων κατά του κορωνοϊού, η ανακοίνωση των διοργανωτών. ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ, στο Φρούριο.  Συνδεδεμένη με...