12/12/1856-1948: Πέντε, κατά παράδοση, θαύματα του Αγίου στο εόρτιό του

«Σαν σήμερα» στιγμές της κερκυραϊκής διαχρονικότητας.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

Οι περιπτώσεις και τα αποσπάσματα έχουν ληφθεί από την έκδοση «Ο Άγιος Σπυρίδων ο θαυματουργός», της Ι.Μ. Παντοκράτορος (Κέρκυρα, 2004).

1856: Ξιστόρηση από φυλλάδιο του ιερομόναχου, Γρ. Βλάμη (1856). Ιούνιος ‘54… Η Βασίλω, σύζ. Ι. Ανδρέου, απ’ τη Χειμάρα, επιστρέφοντας από το μάζεμα δαδιού, νιώθει αριστερό χέρι και πόδι να παραλύουν. Για δύο χρόνια, κάνει τα πάντα να θεραπευτεί. Εις μάτην. Χωρίζει. Απομονώνεται. Και στρέφεται στο Θεό. Δεκέμβρη του ’55 βλέπει στον ύπνο της κληρικό να της λέει πατώντας της το άρρωστο πόδι: «Μη γράψεις στον αδελφό σου στην Κέρκυρα. Έλα αυτοπροσώπως» • «Ποιος είσαι σύ;» • «Ο άγιος, που τόσες φορές με φώναξες…». Έρχεται Κέρκυρα, «μέσα σ’ ένα κοφίνι δεμένο σε άλογο… Φρίκη έπιανε όσους έβλεπαν… ακόμη και τον γιατρό του Υγειονομείου, δρ. Αλεξάκη». Τη μετέφεραν στο Ναό, πάνω σε καρέκλα. Προσκύνησε. Και «στη δεύτερη από τις τρεις ολονυχτίες, ενώ ήταν ξαπλωμένη κοντά στη λάρνακα, κάλεσε κατά τα μεσάνυχτα τον εφημέριο του ναού και με δάκρυα διεκήρυξε ότι ο Άγιος τη θεράπευσε». Ο εφημέριος, Γ. Βούλγαρις και ο ιερέας, Πρίφτης (ήξερε αρβανίτικα) την κάλεσαν να εξομολογηθεί. Την επομένη «ήρθε μόνη της, περπατώντας, και όρθια αξιώθηκε να μεταλάβει…».

1861: Νοέμβριος… Ο 8ετής Ιωάννης, γιος του Σπυρίδωνος Πάλλιου και της Αικατερίνης Βρίκου, Ορθοδόξων Ελλήνων της Ιταλίας (Βαρλέττα) προσβάλλεται από τυφοειδή πυρετό. Χειροτερεύει. Ώσπου ξαφνικά, μέσ’ τους θρήνους και τις προσευχές της, η μητέρα του φωνάζει: «Θέλω να γίνει αμέσως τηλεγράφημα στους συγγενείς μου στην Κέρκυρα, ν’ ανοίξουν τον άγιο και να κάμουν παράκληση για το Γιαννάκη μου». Το τηλεγράφημα εστάλη. Η παράκληση έγινε. Κι αίφνης, στην Ιταλία, «το έπιασε (το παιδί) μια σπασμωδική κίνηση όλου του σώματος. Οι παρόντες γιατροί το θεώρησαν σαν την τελευταία απόπειρα ζωής». Δεν ήταν. «Μετά από λίγο, πέρασαν οι σπασμοί και ακολούθησαν άφθονοι ιδρώτες. Ο νέος άνοιξε αμέσως τα μάτια του, ανέλαβε και όψη και σφυγμούς και όλα τα σημεία της ζωής… Και οι γιατροί ακόμη, θαύμασαν και φώναξαν: “Πραγματικά, έγινε θαύμα…”». Η ανάρρωση, όμως, ακολούθησε αργή. Και, το ανησυχητικό, το παιδί έμενε άφωνο. Νέες ικεσίες στον ιερό Σπυρίδωνα. Και στις 11 Δεκεμβρίου, με την έναρξη της τριήμερης εορτής του, «λύθηκε και η γλώσσα του νέου και μίλησε…»

1938: Ιούλιος, Καστανάρι Ζακύνθου. Η Κωνσταντίνα Τεμπονέρα, προσβάλλεται από μανία. Εξετάζεται. Της διαβάστηκε η ευχή, την πάν’ στον Αγ. Διονύσιο… Μια νύχτα βλέπει στον ύπνο της τη φίλη της, Μαρίνα Δ. Βούτου, να της μιλά για τον Σπύρο, που θα την κάνει καλά. Νοέμβρη, εμφανίζεται στον ύπνο της καλόγερος. «Μπορείς να υπομείνεις μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου;» Σύντομα, ο καλόγερος εμφανίζεται εκ νέου. Και της υπαγορεύει, τρεις μέρες πριν απ’ την γιορτή του (8-9/12), να βρίσκεται στην Κέρκυρα. Προειδοποιώντας την πως θα έφθανε με δυσκολίες και «μόλις θα ‘μπαινε στο ναό του, θα ‘πεφτε και θα ‘χανε το φως της». Την επόμενη έπρεπε να κοινωνήσει και την ημέρα της εορτής (12/12) «θα κοιμηθεί από τις 2 μέχρι τις 3 το απόγευμα και θα ξυπνήσει εντελώς καλά». Συνέβησαν. Όλα. Άφιξη με το ατμόπλοιο «Ελένη», εν μέσω θαλασσοταραχής. Μανιώδης άρνησή της να μπει στο ναό (ο γιος της, ένας συντοπίτης, και ο νεωκόρος, Α. Μηνιάτης, την έσυραν να προσκυνήσει). Ο βαθύς ύπνος. Και 12, κατά τις 3, «το χρώμα του προσώπου της άλλαξε, σημειώθηκε ελαφρό χαμόγελο και ξύπνησε υγιής…».

1948: Αγγελική Παπαφλωράτου. Ετών 42, εξ Αργοστολίου. «Προ δεκαετίας είχε προσβληθεί από δαιμόνιο, οι γιατροί δεν μπόρεσαν να τη θεραπεύσουν». Απ’ τον Οκτώβριο του ’47, οι κρίσεις επανήλθαν. Οδηγήθηκε στον Ι.Ν. τ’ Αγίου Γερασίμου (την είχε βοηθήσει παλαιότερα), αλλά δεν καλυτέρευε. Ώσπου μια μέρα, φώναξε: «Δεν θα μείνουμε εδώ. Στον Σπύρο θα πάμε». Έφθασε Κέρκυρα πρωϊ παραμονής (11/12). Συνοδεία της μητέρας της και συγγενών. «Εξομολογήθηκε και κοινώνησε τα άχραντα Μυστήρια». Παρακολούθησε την Αγρυπνία. Δώδεκα πια, ανήμερα της εορτής, παρακολουθεί τη Θεία Λειτουργία. Ώσπου «την ώρα της Μεγάλης Εισόδου, μόλις οι ιερείς βγήκαν με τα Άγια από τη θύρα του Αγίου Βήματος», υπέστη νέα κρίση. Κραυγάζοντας: «Φεύγω, Σπύρο!» Ταυτόχρονα, «βγήκε από το στόμα της σαν λευκός καπνός δυνατή πνοή ανέμου. Η Αγγελική θεραπεύτηκε. Το εκκλησίασμα παρακολουθούσε με έκπληξη όσα έγιναν. Το θαύμα διαπιστώθηκε από τον Μητροπολίτη που λειτουργούσε εκείνη την ώρα». Και κατεγράφη, πρακτικό, στο αρχείο του Ι.Ν., στις 14 Δεκέμβρη.

1948: Ίδια χρονιά… Παραμονή της εορτής (11/12) έρχεται Κέρκυρα η σύζ. Κωνσταντίνου Δεμίρη, απ’ το Ζαγόρι, με τον 11χρονο γιο τους, Γεώργιο, που είχε γεννηθεί άλαλος. Είχαν καταφύγει σε γιατρούς και «για προσκύνημα στις περισσότερες εκκλησίες της Ηπείρου». Ώσπου Δεκέμβριο, η μητέρα είδε στον ύπνο της πως ο Σπυρίδων θεράπευσε το παιδί. Και «πεζοπορώντας από το Ζαγόρι» έως την Ηγουμενίτσα, ήλθαν. Παρακολούθησαν Αγρυπνίες και Θείες Λειτουργίες. Και απόγευμα της 13ης, κατά τη μικρο-λιτάνευση, πριν τα «Μπάσματα», «η μητέρα έβαλε το παιδί να πέσει κάτω, για να περάσει από πάνω του το ιερό και σεβάσμιο λείψανο. Και τότε… ο άλαλος Γεώργιος Δεμίρης, σηκώθηκε και φώναξε στο εκκλησίασμα: “Γεια σας! Γεια σας!» Κάποιοι ναύτες σήκωσαν το παιδί για να το περιφέρουν στην αφορά, με προορισμό την Αστυνομία. Αλλά ο μικρός, φώναξε: «Στου Πετεινού!» (ο άνθρωπος που τους φιλοξένησε). «Ο ιερεύς Κωνσταντίνος Σκαφιδάς σήκωσε το Γεώργιο στην αγκαλιά του, ανέβηκε στα σκαλιά της Ωραίας Πύλης και τον έδειξε στο πλήθος, ενώ ο μικρός χαιρετούσε με το χέρι του…»