13/1/1949: Πεθαίνει ο Βίκτωρ Δούσμανης

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΠΕΘΑΙΝΕΙ σε στρατιωτικό νοσοκομείο των Αθηνών ο διαπρεπής Κερκυραίος αξιωματικός, Βίκτωρ Δούσμανης (88, γεν. 1861). Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας με ηπειρωτικές ρίζες, αδελφός του Ναυάρχου, Σοφοκλή Δούσμανη, συμμετείχε ως επιτελικός στους Βαλκανικούς (αντιστράτηγος, σ’ αυτόν έγινε το 1912 η παράδοση της Θεσσαλονίκης), τον Α’ Παγκόσμιο και τη Μικρασιατική εκστρατεία, ενώ διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλιά, Κωνσταντίνου και αρχηγός του Γ.Ε.Σ. (1914-’15, 1915-’16, 1921, 1922-’23). Το 1917 (Α’ Π.Π.) εξορίστηκε απ’ τους Βενιζελικούς στην Κορσική (η περιβόητη «Υπόθεση Ρούπελ», με την κατηγορία της συνωμοσίας για μεταβολή του καθεστώτος σε απόλυτο Μοναρχία και παράδοση της Ανατολικής Μακεδονίας σε Γερμανούς και Βούλγαρους) και καταδικάστηκε εις θάνατον απ’ το Ειδικό Στρατοδικείο, ωστόσο η ποινή δεν εκτελέστηκε. Αποστρατεύτηκε το 1923. Ευρυμαθής και πολυγραφότατος, συνέγραψε, πλην άλλων: «Γεωδαισία», «Στρατηγικαί τακτικαί οδηγίαι», «Ιστορία του πολέμου του 1913», «Η εσωτερική όψη της μικρασιατικής εμπλοκής», «Ιστορία και Γεωγραφία της Θεσσαλίας», «Απομνημονεύματα» κ.ά., ενώ διετέλεσε διευθυντής σύνταξης της εγκυκλοπαίδειας του «Πυρσού». Τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος και άλλα μετάλλια ανδρείας.