16/1/1856: Σωτηρία απ’ την πανώλη χάρις «εἰς τὴν Θείαν ἀντίληψιν»

Μια στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΕΙΔΙΚΗ επιτροπή, με ανακοίνωση – εισήγησή της προς τον Άγγλο Αρμοστή, J. Young, «ἀπορεῖ πῶς ἡ νόσος δὲν ἐξεπεραίωσε τὸ ἔργον της καταστροφῆς της, καὶ ἀποδίδει εἰς τὴν Θείαν ἀντίληψιν τὸ ἥπιον καὶ τὴν ταχεῖαν αὐτῆς παῦσιν» (*). Η (νέα) διάσωση της Κέρκυρας απ’ την επιδημία πανώλης που είχε επιστρέψει το φθινόπωρο του 1855, είχε μόλις κερδίσει μια θέση στο, κατά παράδοση, θαυματουργό πάνθεον του προστάτη Αγίου της. Για την ιστορία, η επιδημία είχε «χτυπήσει» το νησί τον Οκτώβρη (1855), όταν γνωστοποιήθηκε το πρώτο κρούσμα στο Μαντούκι. Έως τα μέσα Δεκεμβρίου και την επιστροφή της… κανονικότητας, εκτιμάται πως «θέρισε» περίπου 500 άτομα – αφετηρία το προάστιο και από εκεί στην πόλη. Ο δε, ασφυκτικός περιοριστικός κλοιός, στον οποίο ετέθη άμεσα το Μαντούκι, μετά των παρελκόμενων… αφορισμών του (φήμες εποχής έριχναν την ευθύνη της εξάπλωσης στους εργαζόμενους των εκεί βιομηχανικών μονάδων), είχαν προκαλέσει την έντονη αντίδραση των ντόπιων, που μαρτυρείται ότι θέλησαν να υπερασπιστούν την τιμή του τόπου τους, ακόμη και δια των όπλων.

(*) Μεθόδιος Κοντοστάνος, «Ασματική Ακολουθία και Βίος του εν αγίοις πατρός ημών Σπυρίδωνος», Κέρκυρα, 1951, σελ. 111.

• Με βάση το παλαιό (ιουλιανό) ημερολόγιο, που ίσχυε στην Ελλάδα έως το 1923 (16/2).