17/8/1922: Η ηρωϊκή στιγμή του Δημητρίου Θεοτόκη

Μια, σαν σήμερα, στιγμή της κερκυραϊκής διαχρονικότητας, μέσα από 160 λέξεις.

Επιμέλεια: Ηλίας Αλεξόπουλος

ΕΝΩ το μέτωπο Αφιόν – Καραχισάρ καταρρέει (γενική τουρκική επίθεση, 13-14/8), η Ανεξάρτητη, 15η Μεραρχία προωθείται, βάσει πρότερης εντολής, νότια της Κιουτάχειας για ενσωμάτωση στο Β’ Σώμα («αλλιώς, προς Ουσάρ»). Μοίρα καλή, ο διοικητής, Δημήτρης Θεοτόκης, Συνταγματάρχης, ερμηνεύοντας σημάδια, αντιλαμβάνεται πως κινούνται προς περιοχή ήδη καταληφθείσα απ’ τον εχθρό. Αποκομμένοι, σε βάθος 630 χλμ., δίχως ασύρματη ενημέρωση. Στα τυφλά. Είναι 17. Και με απόφαση – σταθμό, αποφασίζει κίνηση προς δυσμάς. Αποδείχτηκε σωτήριο. Αλλιώς, θα έπεφταν σε τακτικές δυνάμεις Τούρκων. Αρχίζει έτσι μια πορεία με στόχο τα παράλια. Ενδιάμεσα, αντιμετωπίζουν σειρά επιθέσεων (τουρκικών τμημάτων, τσετών, ιππέων, κατοίκων), αλλά ατάκτων. Έτσι, οι απώλειες περιορίζονται. Και το ηθικό βαστά. Τελικά, με πεζοπορίες 14 ωρών, στις 30/8, η Μεραρχία αντικρίζει θάλασσα (Δικέλη, Αϊβαλί). Έχοντας μαζί και 4 – 6.000 πρόσφυγες (Έλληνες – Αρμένηδες) που συνάντησαν στο Κιρκαγάτς και πρόστρεξαν για προστασία. Άμεσα, άπαντες διεκπεραιώθηκαν με ασφάλεια στη Λέσβο. Προς τιμήν του σωτήριου ρόλου του Θεοτόκη, το όνομά του κοσμεί σήμερα το στρατόπεδο του Αγ. Ιωάννη.

• Με βάση το παλαιό (ιουλιανό) ημερολόγιο, που ίσχυε στην Ελλάδα έως το 1923 (16/2).